Bugün, omuzlarımdaki o ağır yükün nihayet kalktığı, ruhumun uzun zaman sonra ilk kez gerçekten nefes aldığı gün. Geriye dönüp baktığımda, kendimi ne kadar büyük bir karmaşanın, ne kadar yıkıcı bir enerjinin içinde tuttuğumu şimdi çok daha net görebiliyorum. Bazen insan alışıyor; hırpalanmaya, değersiz hissettirilmeye, sürekli bir savunma halinde yaşamaya... Ama bugün o alışkanlık zinciri kırıldı.
Şükürler olsun; Kendi değerimi bir başkasının insafına bırakmadığım için. Sabrımın sonuna geldiğimde, o sonu yeni bir başlangıca dönüştürebildiğim için. Beni aşağı çeken, enerjimi sömüren ve her güzel anı bir şekilde zehirlemeyi başaran o "beter" varlıktan artık özgür olduğum için binlerce kez şükürler olsun.
Hayat bazen bize "hayır" dedirtmek için en zorlu sınavları gönderir. Ben o sınavdan geçtim. Artık sabahları uyandığımda kimin kaprisiyle, hangi yalanla ya da hangi huzursuzlukla baş edeceğimi düşünmek zorunda değilim. Kendi sessizliğimin huzuru, onun gürültülü varlığından bin kat daha kıymetliymiş.
İnsan ancak karanlıktan çıkınca ışığın kıymetini anlıyormuş. Şimdi görüyorum ki; eksilmemişim, aksine fazlalıklardan kurtulup hafiflemişim. Yoluma taş koyan, kalbimi yoran ve ruhumu yaşlandıran o insanın artık hayatımda bir karşılığı yok. Sadece bir ders, acı bir tecrübe ve "bir daha asla" dedirten bir hatırlatıcı olarak geride kaldı.
Şükürler olsun; Kalbimin kapılarını tekrar huzura açabildiğim için. Kendime olan saygımı yeniden kazandığım ve en önemlisi, "beterinden kurtulmanın" aslında en büyük zafer olduğunu anladığım için.
Geçmişin gölgesi üzerimden çekildi. Şimdi önümde uçsuz bucaksız, temiz ve huzurlu bir yol var. Bu yolda artık sadece sevgiye, dürüstlüğe ve nezakete yer var. Kalan ömrümün her anı için, o zehirli sarmaşıktan kurtulduğum her saniye için şükürler olsun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder