görünmez kabloların köleleri

bütün bir nesil parlak cam plakalara bakıp parmak kaydırıyor, başkalarının sahte parıltılarını röntgenleyip kendi sessizliğinden utanıyor. ekranlar bize hepimiz eşsizmişiz, her an parlayabilirmişiz gibi fısıldadı ama geriye kalan tek şey bir avuç tıklanma uğruna karakterini paketleyen koca bir yığın. reklamlar ve algoritmalar, aslında var olmayan ihtiyaçları zihnimize kazımak için gece gündüz çalışıyor. sırf bir yerlere ait hissetmek için, hiç tanımadığımız insanların onayını satın almaya çalışıyoruz.

​ortada göğüs göğse çarpışacağımız bir cephe yok, şehirleri yıkan salgınlar da yok. bizim yıkımımız çok daha derinde; her sabah uyanıp sadece hayatta kalabilmek için kendimizden vazgeçmekte saklı. ruhumuzu parça parça kiralıyoruz, sırf ay sonu önümüze konan o dijital rakamları dengeleyip kendimizi konforlu bir uyuşukluğa teslim edebilmek için. bize hazır sunulan ne varsa sorgulamadan yuttuk. kutulanmış kariyerler, taksitlendirilmiş sahte özgürlükler, logolarla kaplanmış bomboş kimlikler... kafesimizi kendi ellerimizle süslüyoruz.

​zincirler artık demirden değil, görünmez kablolardan ve bildirimlerden yapılmış. herkes her an konuşuyor ama kimsenin birbirine söyleyecek gerçek, yalın tek bir kelimesi bile kalmadı. herkes bir yerlere, bir şeylere yetişmek için nefes nefese koşuyor ama yönünü kaybetmiş bir pusula gibi nereye ilerlediğini bilen tek bir kişi bile yok. modern düzen bizi ince ince işleyerek evcilleştirdi, içimizdeki o vahşi ve sorgulayan tarafı söküp yerine parlak plastikler taktı. her şey o kadar kusursuz, o kadar steril ve yapay ki, artık gerçekten hissetmenin ne olduğunu bile unuttuk. oysa gerçek hayat, o pürüzsüz dijital duvarların arkasında, her şeyi yakıp yıkmak isteyen o saf ve birikmiş öfkede saklı.

​kendimizi özel sandığımız bu devasa illüzyonun içinde aslında sadece birer istatistikten ibaretiz. sistem bizi öyle bir uyuşturdu ki, kendi kendimizin gardiyanı olduk. her gün aynı koridorlarda yürüyor, aynı sahte gülümsemeleri takınıyor ve bize çizilen sınırların dışına çıkmaktan ödün kopuyor. elimizdeki tek şey, içimizde her geçen gün biraz daha büyüyen o tarifsiz boşluk duygusu.